Tiyatro gerçekleri sahneye taşır, hayattan kesitler sunar insanlara. Hayatta ne mümkünse o büyülü sahnede de mümkündür. Böylece, o kesit sona erip sahneden uzaklaşırken rahatlamış, eğitilmiş, hayata bakış açımız değişmiş, gülmekten ya da ağlamaktan bitap olmuş olabiliriz. Yeri gelir güleriz, yeri gelir ağlarız, yeri gelir ise oyundan sonra durup düşünürüz. Fakat bu farklı içeriklerin bir dengesi vardır tiyatroda.
Genç bir tiyatro severim. Eskiden durum nasıldı bilmiyorum; fakat günümüz sahnelerinde bu dengenin bozulduğunu düşünüyorum. Sahnelerdeki güldürme zorunluluğu beni rahatsız ediyor. Bence televizyon aracılığıyla herkesin evine misafir olan “tiyatro benzeri güldürü”ler insanların tiyatroya bakış açısını değiştiriyor, onların gözündeki tiyatronun içi boşaltıyor ve salt bir gülme aracı haline getiriyor. Bunu nereden mi biliyorum? İki sebebim var. Etrafımdaki insanların izledikleri bu “güldürü”lerden harika birer tiyatro eseri olarak bahsetmeleri bir sebep, diğeri ise başarılı olarak adlandırabileceğim fakat komedi unsurları ön planda olmayan bir oyundan çıktığımda insanlardan duyduğum “Çok sıkıcıydı.” “Hiçbir şey anlamadım” gibi yorumlar.
Dengeden bahsettim; çünkü güldürünün de gerekli olduğunu düşünüyorum. Fakat tiyatronun salt güldürü olarak algılanıp, aksini yapmak isteyenlerin başarısız olarak nitelendirilmesi bence büyük bir gaflettir. Çünkü; bu hayatta durup üzerine düşünmemiz gereken çok sorun var ve biz bu sorunlara gülüp geçemeyiz!
